چه چیزی سبب می‌شود این جت عظیم از مرکز کهکشان M87 گسیل شود؟ هر چند برای نخستین بار در اوایل قرن بیستم به وجود این جت عجیب پی برده شد اما هنوز بر سر علت پدید آمدن آن بحث و گفت‌و‌گو است. تصویر بالا در سال 1998 با تلسکوپ فضایی هابل گرفته شده است و جزییات دقیقی را به نمایش می‌گذارد. مشهورترین نظریه‌ا‌ی که دراین‌باره وجود دارد، بیان می‌کند این جت بر اثر چرخش گازهای پرانرژی به دور اَبَرسیاه‌چاله‌ای در مرکز کهکشان پدید آمده است. نتیجه این می‌شود که چراغ جوشکاری عظیمی به طول 5 هزار سال نوری شکل می‌گیرد، جایی که الکترون‌ها با سرعتی نزدیک به سرعت نور به بیرون پرتاب می‌شوند و در حین چرخش‌های مغناطیسی به طرز شگفت‌آوری از خود رنگ آبی گسیل می‌کنند. کهکشان M87،‌ کهکشانی بیضوی بزرگی است که در فاصله‌ی 50 میلیون سال نوری از ما در خوشه‌ی کهکشانی سنبله قرار گرفته است. نقاط کم‌نوری که پیرامون مرکز M87 می‌بینید خوشه‌های قدیمی و عظیم

به این ابر کیهانی که با نام NGC 281 ثبت شده نگاه کنید؛ معمولا ستارگان خوشه باز IC 1590 به سادگی در آن گم می‌شوند. با این حال ستارگان پرجرم و جوان خوشه، که در داخل سحابی شکل گرفته‌اند، تامین‌کننده انرزی برای درخشش نافذ سحابی هستند. شکل‌های چشمگیر در حال تلاطم که در این رخساره‌ی NGC 281 به صورت ضد نور دیده می‌شوند، مجسمه‌هایی از ستون‌ها و گلوله‌های غبار چگال هستند که با بادهای شدید و پرانرژی و تابش خوشه داغ ستاره‌ای حجاری می‌شوند. اگر آنها به اندازه کافی دوام بیاورند، ساختارهای غباریشان می‌تواند جایگاهی برای شکل گیری ستارگان آینده باشد. NGC 281 که به خاطر که شکل کلی‌اش، به شوخی، سحابی پکمن نام گرفته، تقریبا در فاصله 10000 سال نوری، در صورت فلکی ذات الکرسی قرار دارد. هرچند که این تصویر ترکیبی با فیلترهای باریک-گذر ساخته شده است، با این حال، ترکیب تابش اتم‌های هیدروژن، گوگرد و اکسیژن، رنگ‌های مختلفی را در این تصویر در هم آمیخته است.